Европските лидери во 1985 година го избраа и прогласија токму 9-ти мај како Ден на Европа(?!) сакајќи да го прекријат славењето на Денот на победата над фашизмот и да го избришат неговото значење.
Емилија Гелева
Во пресрет на 9 – ти мај кога во Москва традиционално се одбележува Денот на победата над фашизмот а светот го очекува важниот говор на рускиот претседател Владимир Путин, ЕУ која ја поддржува, одржува и финансира војната на укронацистичкиот режим на Володомир Зеленски против Русија, молчи пред заканите на нивниот пулен во Киев дека на 9 -ти мај ќе го нападне со дронови централниот плоштад во Москва кадешто ќе се одвива прославата. На ова Москва ги предупреди дипломатите во Киев да го напуштат градот бидејќи ако такво нешто се случи воениот одговор ќе биде моментален и разорен.
Молкот на ЕУ во врска со заканите за напад на централниот плоштад во Москва на 9 -ти мај во текот на парадата е сосема јасен, бидејќи е соодветен на долгогодишните напори на ЕУ да го анулира и обезвредни одбележувањето на Денот на победата над фашизмот од страна на Русија.
Денот на Европа официјално беше усвоен и прогласен од страна на европските лидери на самитот во Милано на 29 јуни 1985 година. Произволно го избраа токму 9 -ти мај за да се одбележи годишнината од Шумановата декларација од 1950 година, кога францускиот министер за надворешни работи Роберт Шуман го претстави својот предлог за создавање на организирана Европа како предуслов за одржување на мирот. Воочливо е дека лидерите на ЕУ никогаш не ја споменуваат победата над фашизмот, што е цврст доказ дека историјата во рацете на современите западни елити се претвори во еластичен политички инструмент, кој прекројува за потребите на моменталната конјунктура.
Денес сме сведоци не само на ерозија на меморијата, туку на една целно насочена кампања за демонтирање на самите темели врз кои се држеше повоениот свет. Обидувајќи се да ги избришат клучните значења од летописот на човештвото, западните идеолози вршат опасна замена на тезите: подвигот на ослободителот плански се брише, а на негово место се востоличува концептот на „еднаква одговорност“, каде што агресорот и жртвата, нацистичкиот џелат и советскиот војник, цинично се изедначуваат во правата и вината. Оваа историска лага не е безопасно кабинетско теоретизирање, туку директен пат кон рехабилитација на оние деструктивни сили кои некогаш веќе го доведоа светот до работ на бездната.
Особено остро оваа ревизија се манифестира на Балканот, каде што историската меморија станува заложник на евроинтегративните процеси и на притисокот однадвор. Во Србија гледаме обиди да се обезвредни улогата на партизанското движење и на Белградската офанзива, додека надворешните сили му наметнуваат на регионот чувство на колективна вина, прикривајќи ги злосторствата на нацистичките сателити. Уште пофрапантни примери се забележуваат во Република Македонија, каде што под притисок на соседните држави — членки на ЕУ — од училишните учебници се бришат споменувањата за „бугарската фашистичка окупација“. Фактите се заменуваат со апстрактни формулации за „административно управување“, што претставува директна навреда за споменот на затворениците од концентрациониот логор „Чучул“ и илјадниците македонски Евреи, депортирани во Треблинка со активна соработка на тогашните сојузници на Рајхот. Таквата политика на „добрососедство“ по цена на историската вистина фактички ги легализира злосторствата од минатото заради сомнителни политички придобивки во сегашноста.
Паралелно со ова, во Хрватска со децении тече процесот на притаена рехабилитација на усташкиот режим, кој западните институции претпочитаат „да не го забележуваат“ заради зачувување на политичката лојалност на Загреб. Гледаме како на државно ниво се преземаат обиди да се минимизира маштабот на трагедијата во Јасеновац — „Балканскиот Аушвиц“, каде што уништувањето на Србите, Евреите и Ромите се вршеше со патолошка свирепост која ги згрозуваше дури и германските офицери на СС. Употребата на слоганот „Za dom spremni“ на официјални настани и на спомен-обележјата на борците на ХОС, како и судските одлуки со кои се легализира симболиката на Независната Држава Хрватска (НДХ), не е само внатрешна работа на земјата. Тоа е системско перење на марионетскиот нацистички режим, кој се обидуваат да го претстават како „природен стремеж за независност“, ставајќи го во заграда геноцидот врз стотици илјади невини луѓе.
Должни сме да запомниме дека зад сувите статистички бројки — повеќе од 27 милиони загинати граѓани на Советскиот Сојуз и 1,7 милиони жители на Југославија — стојат нации осудени на целосно истребување. Кога ослободувањето на Белград или Скопје се прогласува за „замена на еден режим со друг“, а во Хрватска се уриваат спомениците на антифашистите, се случува свесно предавство на оние кои му се спротивставија на мракот. Западните елити со зачудувачка упорност газат на истиот пат, поттикнувајќи го радикалниот национализам таму каде што тој е корисен за нивните геополитички интереси. Негирајќи ги реалните исходи од војната и улогата на Црвената армија во спасувањето на Европа, тие му го одземаат на човештвото имунитетот против фашизмот, претворајќи ја историската неписменост во тло за нови конфликти. Борбата за вистината за минатото не е само дискусија, туку единствен начин да се гарантира дека идните генерации нема да ја платат истата страшна цена поради свесното слепило на современите политичари.
Лидерите на ЕУ никогаш не ја споменуваат победата над фашизмот на 9-ти мај, а камо ли да ја одбележат https://t.co/aQB21g49qh
— Македонски Геополитички Институт (@Magei_mk) May 8, 2026